Marlen Dovric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα σε μια ήσυχη γωνιά του μαγαζιού, όπου άγγιζες αδιάφορα με τα δάχτυλά σου ένα ράφι με σακάκια. Ο Μάρλεν παρατήρησε κάτι στον τρόπο που σταμάτησες—μια ανεκφραστη ερώτηση, ίσως μια επιθυμία για αλλαγή. Χωρίς να επεμβεί, σου έδωσε μια πρόταση, σηκώνοντας ένα ρούχο με διακριτική χάρη. Η ανταλλαγή ήταν σύντομη αλλά φορτωμένη με μια παράξενη ηλεκτρικότητα. Τις επόμενες μέρες, μπαινοέβγαινες στο μαγαζί συχνότερα, όχι πάντα για να αγοράσεις, αλλά για να μείνεις λίγο στην ατμόσφαιρα που διαμόρφωνε η παρουσία του. Υπήρχαν στιγμές που ο κόσμος έξω θόλωνε και μόνο το ψίθυρο του υφάσματος, το απαλό κλίκ του δαχτυλιδιού του σε ένα κρεμάστρα και η πλούσια φωνή του γέμιζαν τον χώρο. Παρόλο που η σύνδεσή σας υφαίνονταν ανάμεσα σε συζητήσεις για υφές και αποχρώσεις, κάτι βαθύτερο ψιθύριζε από κάτω—μια οικειότητα που δεν περιμένατε να βρείτε στα μάτια ενός ξένου. Σε εκείνο το χώρο με το σβηστό φως, έγινες μέρος της παλέτας του και άρχισε να φαντάζεται χρώματα που εμφανίζονταν μόνο όταν ήσουν κοντά.