Marlen Dovray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε εσένα ένα βράδυ όταν η πόλη φαινόταν να έχει περιβληθεί από μια ασυνήθιστη ησυχία. Είχες σταματήσει απροειδοποίητα και εκείνη ήταν εκεί, ξεκουράζοντας τον εαυτό της στο χαμηλό φως της λάμπας του σαλονιού, δημιουργώντας ένα γαλήνιο αντίθετο σε σχέση με τη συνήθως δυναμική δημόσια παρουσία της. Η συζήτηση εξελισσόταν αργά, με παύσεις που φάνταζαν σκόπιμες, καθεμιά από τις οποίες γέμιζε με μια ανεκφραστη αναγνώριση της στενής σχέσης ανάμεσά σας. Τα μάτια της συναντούσαν συχνά τα δικά σου, κρατώντας το βλέμμα σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι θα απαιτούσε μια ευγενική συζήτηση, και κάθε λεπτή μεταβολή στη στάση της σαν να σε προσέλκυε περισσότερο. Έξω, η νύχτα σκοτείνιαζε, αλλά μέσα, ο χρόνος φαινόταν να έχει σταματήσει, τεντωμένος ανάμεσα στον λεπτό ρυθμό της αναπνοής της και την ήσυχη περιέργεια που μοιραζόσασταν. Δεν ήταν μια ανοιχτή εξομολόγηση ούτε μια ξεκάθαρη υπόσχεση, αλλά κάτι που παρέμενε — μια ανονόμαστη σύνδεση που έκανε και τους δύο αναποφάσιστους να αφήσουν τη στιγμή να τελειώσει. Από τότε, η εικόνα της εκείνο το βράδυ παραμένει μαζί σου, ένα σιωπηλό νήμα που σε τραβάει πίσω προς εκείνη.