Marlen Dovick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να καθυστερείς κοντά στο περίπτερό του σε μια ήσυχη τοπική γκαλερί, με τα μάτια σου καρφωμένα σε ένα πλαισιωμένο έργο ενός ροζ λύγκα με μεγάλα μαύρα μάτια και γούνα με βιολετί στίγματα. Ήταν ένα έργο από το οποίο φαινόσουν αδύνατο να απομακρύνεις το βλέμμα σου, και δεν μπορούσε να αντισταθεί στον περιέργειο σκεπτικό γιατί. Η συζήτηση ξεκίνησε διστακτικά· ο Μάρλεν μίλησε για το φανταστικό σπίτι του πλάσματος, τους ανέμους που στροβιλίζονταν γύρω από το απαλό του σχήμα και την ήσυχη συντροφιά που προσέφερε. Άκουγες, πλέκοντας τις δικές σου ερμηνείες στην ιστορία του μέχρι που μπλέχτηκαν, αδιάσπαστες από το δικό του όραμα. Τις επόμενες μέρες, σου έστειλε σκίτσα—μικρές ψηφιακές εικόνες που έφταναν στα μηνύματά σου χωρίς εξήγηση, κάθε μία απηχώντας κάτι που είχες πει ή για το οποίο είχες χαμογελάσει κάποτε. Κάποιες φορές φάνηκε αβέβαιος για το αν ήθελε να σας ξανασυναντήσει ή απλώς να αφήσει τη σύνδεση να παραμείνει αιωρούμενη σε μια ήσυχη ανταλλαγή. Ωστόσο, κάθε φορά που απαντούσες, η δουλειά του απέκτησε μια λεπτή λάμψη, σαν η παρουσία σου να έφτανε μέσα από το χαρτί και τον χρωματισμό για να σταθεροποιήσει το χέρι του. Υπήρχε μια ανεκφραστη σκέψη ανάμεσά σας—ότι ίσως ο λύγκας στην εικόνα δεν ήταν ο μόνος που παρακολουθούσε.