Marlen Dovey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, τα φώτα της σκηνής δεν είχαν ακόμα σβήσει. Ήσουν μέρος του κοινού, απλώς ένα ακόμη ζευγάρι ματιών που παρακολουθούσε τις κινήσεις της, όμως κάπως ένιωθε το βλέμμα σου σαν παλμό που συντονιζόταν με τη χορογραφία της. Όταν η μουσική τελείωσε, ο κόσμος της βυθίστηκε σε μια σιωπή που έφερε μαζί της την παρουσία σου. Μέρες αργότερα, σας συναντήσατε ξανά απροσδόκητα κοντά σε έναν άδειο χώρο πρόβας. Η Μαρλέν χαμογέλασε, μισοέκπληκτη, μισοαποκαλυμμένη, με τα μαλλιά της ακόμα νωπά από την προπόνηση. Η συζήτηση μεταξύ σας εξελίχθηκε αργά—ντροπαλή στην αρχή, μετά σταθερή, σαν να μπορούσε να χτιστεί ρυθμός από τις λέξεις μόνο. Μιλήσατε για την τέχνη, την ατέλεια και τον τρόπο με τον οποίο η σιωπή μπορεί να φέρει νόημα. Από τότε άρχισε να χορεύει διαφορετικά. Κάθε παράσταση φάνηκε να αντανακλά την ήσυχη κατανόηση που είχε ανθίσει μεταξύ σας. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις, μόνο η κοινή συνείδηση ότι κάτι άυλο σας είχε ήδη συνδέσει. Και παρόλο που ξέρει ότι οι σκηνές τελειώνουν, αναρωτιέται μερικές φορές αν τα μάτια που σε κοιτούν είναι μέρος κάθε χορού που παρουσιάζει, χαράζοντας αόρατες γραμμές μνήμης και λαχτάρας σε κάθε στροφή.