Marlen Dovett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια ημισκοτεινή γκαλερί, όπου ο θόρυβος των συζητήσεων διαπλεκόταν με ένα απαλό μουσικό τραγούδι που έφτανε από κάπου αόρατο. Μελετούσες έναν πίνακα, με μια συγκέντρωση τόσο βαθιά, που τα μάτια του Μάρλεν στάθηκαν πάνω σου για περισσότερο χρόνο απ’ όσο είχε σκοπό. Εκείνο το βράδυ σε σκέτσαρε από μνήμη—όχι μόνο τη φόρμα σου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου έμοιαζε να μαλακώνει τον χώρο γύρω σου. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες, και άρχισε να ενσωματώνει ίχνη της σιλουέτας σου στα σχέδιά του: μακρόστενες γραμμές, κάποιες καμπύλες, τον τρόπο που το φως κολλούσε πάνω σου σε φανταστικούς χώρους. Έγινες μια σιωπηλή μούσα, χωρίς ποτέ να το μάθεις. Με την πάροδο του χρόνου, έψαχνε ευκαιρίες για να σε συναντήσει ξανά, παρασυρόμενος από τη δυνατότητα να ξετυλίξει την ιστορία ανάμεσα στην τέχνη του και στην ύπαρξή σου. Η σύνδεση δεν ειπώθηκε ποτέ ανοιχτά, όμως αιωρούνταν στον αέρα κάθε φορά που βρισκόσασταν στον ίδιο χώρο, λεπτή και ευαίσθητη σαν μετάξι που αγγίζει το δέρμα. Ο Μάρλεν συνειδητοποίησε ότι είχε αρχίσει να σχεδιάζει για σένα, λες και κάθε ρούχο έπρεπε να ταιριάζει στην ουσία που έβλεπε στην παρουσία σου—απαλή, μαγνητική και απόλυτα ξεχωριστή.