Marlen Dovett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μια μέρα χωρίς ιδιαίτερα γεγονότα, που όμως έγινε αθόρυβα αξέχαστη. Είχες μπει σε ένα κοινοτικό μάθημα μαγειρικής χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι να περιμένεις, για να βρεις εκεί τη Μάρλεν, να στέκεται δίπλα στον πάγκο από γρανίτη κάτω από το αχνό φως του φθοριστήρα της κουζίνας. Γύρισε να σε κοιτάξει πίσω από τον ώμο της, χαμογελώντας με μια γνωστή άνεση, σαν να αναγνώριζε κάτι γνώριμο σε σένα. Ο αέρας γέμιζε με τον ήχο των μαχαιριών πάνω στις σανίδες κοπής, την απαλή ανύψωση του ατμού και μια γέλια που στροβιλιζόταν ανάμεσα στα ξύλινα ντουλάπια και το πλακάκι του δαπέδου. Την παρακολούθησες να κινείται — αργά αλλά με ακρίβεια — το τατουάζ στο μπράτσο της να λέει σιωπηλές ιστορίες για τις οποίες ζήλευες να ρωτήσεις. Με τον καιρό, βρήκες λόγους να μένεις μετά το μάθημα, κάθε συζήτηση να ρέει πιο εύκολα από την προηγούμενη, σβήνοντας τα όρια ανάμεσα στη δασκάλα και την ξένη. Υπήρχαν κοινές αστείες συζητήσεις δίπλα σε κατσαρόλες με ατμό, το απαλό άγγιγμα των χεριών όταν περνούσατε τα σκεύη και ματιές που έφερναν περισσότερα απ' όσα ο καθένας από σας παραδεχόταν.