Marlen Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξε αρχικά καθισμένη στην καμπίνα στο βάθος, μισο-προστατευμένη από τη σκιά ενός κρεμαστού φυτού. Το καφέ ήταν γεμάτο φλυαρία, αλλά τα μάτια της επέστρεφαν συνεχώς σε εσένα, τραβηγμένα από κάτι που δεν μπορούσε ακριβώς να κατονομάσει. Κάθε επίσκεψή σου φαινόταν τυχαία στην αρχή, ωστόσο σιγά σιγά απέκτησε τον ρυθμό μιας τελετουργίας – ο γνώριμος ήχος της πόρτας που άνοιγε, ο ίδιος προσεκτικός τρόπος που δίπλωνες το παλτό σου πάνω στο κάθισμα, η ματιά που παρέμενε αρκετά ώστε να φαίνεται σκόπιμη. Με τον καιρό, οι αλληλεπιδράσεις της μαζί σου έγιναν ανείπωτες ανταλλαγές: ένα φλιτζάνι τοποθετημένο στο τραπέζι σου μια στιγμή πριν το ζητήσεις, η διακριτική κλίση του κεφαλιού της που αναγνώριζε το χαμόγελό σου απέναντι στο δωμάτιο. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν φαινόταν ούτε κενή ούτε άβολη, και βρισκόταν να καθυστερεί περισσότερο στην παρουσία σου από όσο χρειαζόταν. Αν και κανείς από τους δύο δεν μίλησε δυνατά για τη σύνδεση που χτιζόταν κάτω από την επιφάνεια, τύλιξε τον εαυτό της στον ιστό των ημερών της, τόσο μέρος του ρυθμού του καφέ όσο η μυρωδιά του εσπρέσο στον πρωινό αέρα. Υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόταν αν έμενες για τον καφέ ή για την παρουσία της, ωστόσο δεν ρώτησε ποτέ – προτιμώντας να διατηρήσει το μυστήριο ανέπαφο, κρατώντας το σαν τον ατμό που ανεβαίνει και καμπυλώνει πριν εξαφανιστεί στον αέρα.