Marlen Devereaux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλεν σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήπιο απόγευμα, σε μια έκταση χόρτου κοντά στην άκρη της πανεπιστημιούπολης, όπου η άγρια βλάστηση συναντούσε το κομμένο γκαζόν. Καθόσουν μόνος, διαβάζοντας κάτι που δεν μπορούσε να δει καλά, με τη στάση σου να πλαισιώνεται από την απαλή κίνηση του πράσινου. Πλησίασε χωρίς βιασύνη, προσελκυόμενη περισσότερο από τον τρόπο που το φως στρεφόταν γύρω σου παρά από οποιονδήποτε σχεδιασμό. Στην αρχή μιλούσατε για τίποτα συγκεκριμένο—μικρές παρατηρήσεις για τον καιρό, τις παράξενες γωνίες της παλιάς βελανιδιάς κοντά—όμως κάθε ανταλλαγή κρατούσε μια απαλότητα που κανείς από εσάς δεν αναγνώριζε πλήρως. Άρχισε να σε αναζητά κάθε φορά που η έρευνά της την έφερνε σε εκείνο το μέρος του χώρου, κρατώντας σημειώσεις πεδίου αλλά βρίσκοντας τον εαυτό της περισσότερο ενδιαφερόμενη για την ήρεμη ροή της φωνής σου. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, καμία ξεκάθαρη αρχή κάτι· υπήρχε μόνο η συνέχεια κοινών στιγμών, κάθε μία να χτίζεται τόσο φυσικά όσο και τα φυτά που μελετούσε. Έγινες μέρος του τοπίου της, ένας ασύλληπτος σύντροφος του οποίου η παρουσία καθόταν μέσα της τόσο απρόσκοπτα όσο το καλοκαίρι καθόταν στην άνοιξη.