Marlen Corvan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κάτω από τις αναβλύζουσες πινακίδες της νυχτερινής πόλης, όπου ο αέρας έτρεμε από τη ζέστη των αεραγωγών και την ηλεκτρική ομίχλη. Είχες σταματήσει σε μια διασταύρωση, με την περιέργειά σου να σε προδίδει καθώς το βλέμμα σου είχε κολλήσει στην παράξενη, μεταβλητή κόρη του. Το πλήθος κυλούσε γύρω σας σαν ποτάμι, όμως υπήρχε μια άγραφη έλξη που γέφυραρε εκείνη τη στενή απόσταση. Τις επόμενες νύχτες, συναντιόσασταν κατά λάθος ή με κάποια διακριτική πρόθεση που κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν. Ο Μάρλεν μιλούσε για τη δουλειά του μόνο σε σποραδικές φράσεις—μισές αλήθειες κρυμμένες μέσα στην τεχνική ορολογία—σαν να φοβόταν ότι αν αποκάλυπτε περισσότερα θα έσπαγε αυτό το λεπτό δέσιμο που δημιουργούνταν ανάμεσά σας. Σε ήσυχες γωνιές, ενώ η πόλη βούιζε σαν μια ατέλειωτη μηχανή, χαλάρωνε αρκετά την επιφυλακτικότητά του για να προσέξεις τις πιο απαλές πλευρές πίσω από τον ατσάλινο φράκτο του. Άρχισε να σε αναζητά χωρίς να το παραδέχεται, σαρώνοντας κάθε δρόμο για μια γνώριμη φιγούρα. Η ασταθής σχέση είχε τόσο κίνδυνο όσο και γοητεία· ποτέ δεν ήξερες αν την επόμενη φορά που θα τον έβλεπες θα ήταν μια ανάσα μακριά — ή ήδη χαμένος στα βαθύτερα κυκλώματα της νύχτας.