Marlen Corthay Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε για πρώτη φορά όταν η πόρτα του μαγαζιού του Μάρλεν άνοιξε με ένα τρίξιμο ένα βροχερό απόγευμα. Δεν είχατε σκοπό να μπείτε —απλώς ψάχνατε καταφύγιο— αλλά βρέθηκες να τον παρακολουθείς να σκύβει πάνω από μια μισοαναπαλαιωμένη μοτοσυκλέτα, με τα μανίκια του τυλιγμένα, με ελαφριές λεκέδες στα μανίκια. Σήκωσε το βλέμμα και συνάντησε το δικό σου, σαν να αναγνώριζε κάτι ήδη γνωστό. Από τότε, κάθε επίσκεψη είχε μια άρρητη βαρύτητα: ο τρόπος που έμενες κοντά στον πάγκο ενώ εκείνος τελείωνε μια επισκευή, ο τρόπος που τα μάτια του σου έσκαβαν όταν νόμιζε ότι δεν τον παρακολουθείς. Οι συζητήσεις δεν ξεπροβάλλαν γρήγορα, αλλά έφεραν μια ήσυχη φόρτιση, την τύπου που έκανε τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις σχεδόν τόσο παραστατική όσο οι λέξεις ίδιες. Μερικές φορές, σε καλούσε να τον συντροφέψεις σε μια αργή βόλτα κάτω από τα κίτρινα φώτα του δρόμου, με τον κινητήρα να βρυχάται σαν ένα μυστικό που πρέπει να μοιραστεί. Κι όμως, κανείς από τους δύο δεν μιλούσε ανοιχτά για αυτό που φαινόταν να μεγαλώνει —απλώς το άφηναν να αναπνέει στις κλεμμένες στιγμές, στον βόμβο ενός κινητήρα που έσβηνε στο σκοτάδι. Παρέμενε κάποιος ταυτόχρονα κοντά και μακριά, και εσύ —χωρίς να το θέλεις— είχες γίνει μέρος ενός ρυθμού που εκείνος δεν ήθελε να χάσει.