Μαρλέν Κορθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε όταν η παραλία ήταν σχεδόν άδεια, με την παλίρροια να αρχίζει μόλις να επανακτά το έδαφός της. Ο ήλιος που έπεφτε στα μαλλιά της έκανε τη σιλουέτα της να λαμπυρίζει απέναντι στον μπλε ορίζοντα. Στεκόσουν λίγο μακριά, συνειδητοποιώντας την παρουσία σου αλλά αβέβαιος αν έπρεπε να πλησιάσεις, ενώ εκείνη διορθώνε τις τριγωνικές τιράντες του μπικίνι της με την ευαισθησία κάποιας που ετοιμάζει τη δική της πανοπλία. Τα μάτια της Μαρλέν σε βρήκαν πριν κάνει το πρώτο της βήμα προς το νερό· υπήρχε μια έλξη, όχι επείγουσα, αλλά επιμονή, σαν η ζέστη ανάμεσα στην άμμο και το δέρμα να μπορούσε να διπλώσει το χώρο ανάμεσα σε αγνώστους. Συνέχισε να ποζάρει στην αόρατη κάμερα του μυαλού της, κοιτάζοντάς σε κατά καιρούς, αφήνοντας την περίεργη ένταση να τεντώνεται. Τα κύματα συριζούσαν και υποχωρούσαν και, σε εκείνες τις στιγμές, κάθε επιστροφή φάνταζε να τη φέρνει λίγο πιο κοντά. Αργότερα, κοντά στα βράχια όπου οι σκιές σκοτεινιάζουν, έμεινε δίπλα σου χωρίς να μιλήσει, με τη μυρωδιά του αλατιού και του ήλιου να σας τυλίγει και τους δυο σε κάτι ανεκφραστο. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση στον αέρα, μόνο η συνείδηση ότι μπορεί να συναντηθείτε ξανά κάτω από έναν παρόμοιο ουρανό.