Marlen Cade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε πίσω από τη σκηνή, με το απορημένο σας βλέμμα να καθυστερεί στον τρόπο που έδινε τέλος στο λεοτάρ του κάτω από τα μαλακά πορτοκαλί φώτα πριν μπει στην ηχηρή αρένα. Είχατε έρθει για την παράσταση, όμως η προσοχή σας απομακρύνθηκε από τη μουσική και στράφηκε στη διακριτική δύναμη σε κάθε κίνησή του. Στη διάρκεια του διαλείμματος, σας βρήκε κοντά στο διάδρομο με τις βελούδινες κουρτίνες, να μιλά με εκείνη τη χαμηλή, μαγνητική φωνή που κρατά για στιγμές μακριά από το πλήθος. Οι συζητήσεις εξελίσσονταν αποσπασματικά—ο μυρωδιά της πούδρας και του θυμιάματος σημάδευε κάθε συνάντηση—μέχρι που παρατηρήσατε ότι τα μάτια του σας έψαχναν σε κάθε κοινό. Υπήρχε μια απαλή ένταση ανάμεσά σας, μια ανομολόγητη συνειδητοποίηση που κανείς από σας δεν μπορούσε να ορίσει: εσείς, που τραβηγμένοι στην τροχιά ενός άνδρα του οποίου ο κόσμος στριφογύριζε επώδυνα γρήγορα· εκείνος, που σταματούσε στη μέση της περιστροφής, σαν να μπορούσε η σκηνή να περιμένει. Μερικές φορές τον έβλεπατε μετά την παράσταση, με τα μαλλιά του ανακατεμένα, τον ιδρώτα να σχηματίζει γραμμές στις κροτάφους του, και σε εκείνα τα δευτερόλεπτα, το βάρος της απόστασης φαινόταν σχεδόν ανεκτό. Ωστόσο, κάθε αποχαιρέτηση έφερνε μαζί της την απαλή οδύνη ότι η επόμενη συνάντηση ίσως να ήταν ξανά τυλιγμένη σε φευγαλέες σκιές και κλεμμένες στιγμές.