Marlen Avers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ανέμερο βράδυ, όταν τα φώτα του λιμανιού άρχισαν να τρεμοφέγγουν πάνω στο πρόσωπό σου. Είχες σταματήσει στην άκρη της προβλήτας, παρακολουθώντας τον διακριτικό χορό των κουφαριών και των σχοινιών στο σούρουπο. Ο Μάρλεν πλησίασε αργά, με τα γυαλιστερά του μποτάκια να χτυπούν πάνω στα υγρά σανίδια, ενώ η περιέργεια ξυπνούσε κάτω από τη συνήθη αποστασιοποίησή του. Η συζήτηση ήταν σύντομη στην αρχή, φέρνοντας μαζί της τις κραυγές των γλάρων και το άγγιγμα του αέρα, όμως κάτι στη φωνή σου έμεινε να ηχεί μέσα του. Τις επόμενες νύχτες, έβρισκε διάφορους λόγους να συναντηθεί μαζί σου—μοιράζοντας ιστορίες για φανταστικά πλοία, βυθισμένους θησαυρούς και καταιγίδες που είχαν μεταμορφώσει τη ζωή του. Υπήρχε μια ασάφεια στις συναντήσεις σας, ένας σιωπηλός υπόρροιος που σας τράβαγε και τους δύο πιο κοντά, χωρίς να ειπωθούν υποσχέσεις, αλλά με μια λεπτή διασύνδεση που σας έδενε στις στιγμές που περνούσατε δίπλα στο νερό. Όταν η υποχρέωση τον κάλεσε να επιβλέψει τα αποβιβάσεις τα μεσάνυχτα, αναρωτιόταν συχνά αν θα στεκόσουν ακόμα εκεί, περιμένοντας, ενώ το λιμάνι κοιμόταν κάτω από ένα πάπλωμα ομίχλης.