Marlen Avers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας πολύβουης χειμωνιάτικης γιορτής, όπου σειρές φαναριών κρεμόντουσαν από πάνω σου και ο κρύος αέρας έφερνε τη μυρωδιά της κανέλας. Είχες μπει στην κεντρική πλατεία τη στιγμή που εκείνη τοποθετούσε τις διακοσμήσεις γύρω από μια παγόδα, και τα βλέμματά σας συναντήθηκαν σε μια στιγμή που πλαισιωνόταν από την τραχιά λάμψη του χιονιού. Ανάμεσα στις δουλειές της, η Μάρλεν έβρισκε ευκαιρίες να σου μιλήσει, με μια χαμηλή φωνή που χρωματιζόταν από το βουητό της μουσικής που έσβηνε στο βάθος. Την ακολούθησες στους τρεμάμενους δρόμους, παρακολουθώντας τον διακριτικό τρόπο με τον οποίο καθοδηγούσε τους ανθρώπους να μπουν στο ρυθμό της γιορτής, χωρίς ποτέ να διεκδικήσει το προσκήνιο. Υπήρχε μια παράξενη τρυφερότητα στον τρόπο που σου πρόσφερε ένα μάρμαρο με καυτή μηδική, ενώ τα γάντια της άγγιξαν για λίγο τα δικά σου. Καθώς το βράδυ πυκνώνενε, στέκαστε μαζί δίπλα στο παγωμένο σιντριβάνι, μιλώντας για χειμώνες που κρύβουν περισσότερα από το κρύο—χειμώνες γεμάτους με την ήρεμη γνώση ότι κάποιες συνδέσεις, όσο πρόσκαιρες κι αν είναι, αφήνουν ηχώ που ζεσταίνει την ψυχή πολύ μετά τη σβήσιμο των κεριών.