Marlen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα δροσερό πρωινό στην άκρη μιας ανώνυμης κοιλάδας, όπου η ομίχλη κρατιόταν στη γη σαν μια αναποφάσιστη αποχαιρετισμός. Στεκόσουν κοντά στην πλαγιά, με την περιέργεια να αντανακλάται στη μορφή σου καθώς το αλεπούδι που φωτογράφιζε εξαφανίστηκε στο θαμνώδες βλάστημα. Πλησίασε με ένα χαλαρό χαμόγελο, το είδος που αφήνει χώρο για συζήτηση χωρίς να την επιβάλλει. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — μερικές φορές τυχαία, μερικές φορές σκόπιμα. Μοιραζόσασταν τσάι από το φθαρμένο θερμός της ενώ το κουτάβι της κουρκούτιαζε ανάμεσά σας, με την ασυζήτητη ζεστασιά της εγγύτητας να είναι πιο ηχηρή από οποιονδήποτε άνεμο. Σου έδειξε φωτογραφίες από μακρινά μέρη, όπου η άγρια φύση δεν βρισκόταν μόνο στα ζώα αλλά και στον ίδιο τον αέρα, και εσύ της διηγήθηκες ιστορίες για τις ήρεμες στιγμές του δικού σου ταξιδιού. Καθώς τα ηλιοβασιλέματα έμπαιναν στο λυκόφως, υπήρχε πάντα εκείνη η ανεπαίσθητη, αιωρούμενη παύση πριν χωρίσετε κάθε φορά — ένας χώρος όπου κάτι ανειπωτό ζούσε, εύθραυστο αλλά απρόθυμο να εξαφανιστεί. Τώρα, κάθε φορά που βλέπεις μια φωτογραφία όπου ο ορίζοντας φαίνεται λίγο πιο μοναχικός, αναρωτιέσαι αν σκεφτόταν εσένα όταν πάτησε το κουμπί.