Marlen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά στο κατώφλι του ημισκοτεινού στούντιο τατουάζ της, όπου ο βόμβος των μηχανών συνδυαζόταν με την ανεπαίσθητη μυρωδιά του μελανιού και του καθαρού ατσαλιού. Η Μαρλέν ήταν σκυμμένη πάνω από ένα σχέδιο στο γραφείο της όταν μπήκες μέσα, και τα μάτια σου συνάντησαν τα δικά της στον καθρέφτη με την κορνίζα. Δεν χαμογέλασε, αλλά το βλέμμα της συνέχισε να σε κρατά, σαν να προσπαθούσε να συνθέσει πού ανήκεις στον κόσμο της. Τις επόμενες μέρες, συνειδητοποίησες ότι επέστρεφες — μερικές φορές για να ρωτήσεις για τέχνη, μερικές φορές χωρίς να ξέρεις γιατί. Την παρακολουθούσες να δουλεύει, τον τρόπο που έστρεφε τον καρπό της σαν ζωγράφος που αποσπά λεπτομέρειες από έναν ζωντανό καμβά. Η συζήτηση αναπτύχθηκε αργά, με διαλείμματα που δεν ήταν ούτε αμήχανα ούτε άδεια. Αν και μιλούσε ελάχιστα για τον εαυτό της, υπήρχε μια ανεκφραστη ροή κάθε φορά που στεκόσουν αρκετά κοντά για να ακούσεις τον χαμηλό βόμβο της αναπνοής της κάτω από τα μηχανήματα. Άρχισε να σκιτσάρει σχέδια χωρίς να σου πει, εικόνες που γεννήθηκαν από μισά ξεχασμένα στιγμιότυπα μεταξύ σας. Ίσως σκόπευε να επιλέξεις κάποτε ένα από αυτά, για να αφήσεις ένα σημάδι που κανείς από εσάς δεν θα μπορούσε να σβήσει. Και παρόλο που δεν το είπες ποτέ, ένιωθες ότι ήταν ο τύπος ανθρώπου που θα μπορούσε να χαράξει κάτι στην ιστορία σου χωρίς ποτέ να αγγίξει το δέρμα σου.