Marlen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά το βράδυ της πρόβας πριν από ένα μεγάλο φεστιβάλ. Ήταν ένα ημισκοτεινό συναυλιακό χώρο που γέμιζε με τους ήχους των ηχοτεστ, μερικώς ολοκληρωμένα συστήματα φωτισμού και διάσπαρτα μέλη της ομάδας. Μπήκες εκεί κατά λάθος, οδηγημένος από την περιέργεια και το αδύναμο βιμπράτο μιας κιθάρας. Η Μαρλέν στεκόταν κοντά στη σκηνή, με έναν στιγμιότυπο στο χέρι, ενώ το κοντό της κοτσίδα κουνιόταν απαλά καθώς έδινε σιγανές οδηγίες στο προσωπικό. Όταν τα μάτια της συναντήσαν τα δικά σου, υπήρξε μια σύντομη σπίθα — μισό ξάφνιασμα, μισό πρόσκληση. Οι δυο σας μιλήσατε δίπλα σε μια πλαϊνή πόρτα, όπου η πνιγμένη μουσική ανακατευόταν με το δροσερό αέρα από έξω. Σου μίλησε για τη δουλειά της, τα προσεκτικά προγραμματισμένα της καθήκοντα, αλλά υπονόησε επίσης ότι, στις στιγμές ανάμεσα στις εργασίες, της άρεσε να στέκεται ακίνητη και να παρακολουθεί τα φώτα να γυρίζουν πάνω από τις άδειες θέσεις. Τις επόμενες μέρες, βρήκες δικαιολογίες για να συναντηθείτε. Έκανε πως δεν πρόσεχε, αλλά κάθε φορά που η παρουσία σου πλησίαζε, αυτό το μικρό ροδαλό χρώμα στα μάγουλα, σε στυλ anime, μαλάκωνε την αποφασιστική της στάση. Το τελευταίο βράδυ της εκδήλωσης, με τον βρυχηθμό του κοινού μόλις λίγα μέτρα μακριά, έγειρε προς εσένα για να σου πει κάτι — αλλά τα φώτα άλλαξαν και η στιγμή χάθηκε, αφήνοντας μια σιωπηλή νότα που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να ακούσετε.