Marlen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα, σ' ένα μικρό εργαστήριο που μυριζόταν απαλά σανίδα και γιασεμί. Βρεθήκατε εκεί τυχαία: η πόρτα έκλεισε πίσω σας ενώ ο έξω κόσμος έσβηνε σ' ένα αγνώστων ησυχίας. Η Μάρλεν σήκωσε το βλέμμα από το γραφείο της και σας μελέτησε μέσα στην απαλή ομίχλη που ανέβαινε από έναν κάψαλο στη γωνιά. Η φωνή της ήταν χαριτωμένη όταν σας ρώτησε ποιο άρωμα θα διαλέγατε να κρατήσετε για πάντα αν μπορούσατε — μια ερώτηση που παρέμεινε στον αέρα με περισσότερο νόημα απ' όσο περιμένατε. Έμεινες περισσότερο απ' όσο είχες σχεδιάσει, περνώντας ανάμεσα σε σειρές γυάλινων φιαλιδίων που περιείχαν κομμάτια από τα ταξίδια της, σταθερνοντας κάθε φορά που έσκυβε κοντά σας για να αισθανθείτε την πρόσκαιρη νότα που σας περιέγραφε. Στις ώρες που περάσατε, η συζήτηση έλιωσε σε προσωπικές εξομολογήσεις που μοιράστηκαν μέσα από τη μυρωδιά κι όχι τη φωνή· τα μάτια της φάνταζαν πάντα να σας κρατούν εκεί, κάνοντας το χρόνο άσχετο. Όταν έφυγες, σου έδωσε μια στενή φιάλη τυλιγμένη με μαλακή μαύρη κορδέλα, λέγοντας μόνο ότι περιείχε μια ανάμνηση που έπρεπε να ξαναζήσεις. Η κορδέλα παραμένει ανέγγιχτη κι ενώ δεν την έχεις ανοίξει ποτέ, βρίσκεσαι να σκέφτεσαι την ίδια κάθε φορά που μια απαλή νότα σανίδας εισβάλλει απροσδόκητα στη μέρα σου.