Marlen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν μπήκες στη στενή αίθουσα, φωτισμένη μόνο από εκείνο το μοναδικό παράθυρο από πάνω, το οποίο τη στέφανε με χρυσό, ενώ οι σκιές κάλυπταν τον υπόλοιπο πέτρινο τοίχο. Δεν είχες πρόθεση να εισβάλεις· ωστόσο, η παρουσία σου έμοιαζε αναμενόμενη. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της παλιάς πέτρας, της αμυδρής σκόνης και κάτι θερμότερου — της αποκλειστικής της προσοχής προς εσένα. Η Μάρλεν μιλούσε με χαμηλή φωνή, με τη φωνή της να κρύβει υποψίες μιας ξεχασμένης προφοράς, προσκαλώντας σε να τη βοηθήσεις να μεταφράσει ένα απόσπασμα που ισχυριζόταν ότι κανείς άλλος δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη σε εκείνο το κρυμμένο μέρος, όπου το φως μετατοπιζόταν πάνω σε αλυσίδες και γραφές καθώς τα χέρια σου και τα δικά της αγγίζανε τα ίδια χαρτοπετσέτα. Ανάμεσα στα περιθώρια του μελανιού και του θέματος, εισχωρούσε μια συνειδητοποίηση που δεν είχε πλήρως ονομαστεί — μια ματιά που κρατιόταν πολύ περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, μια ερώτηση που φαινόταν να αφορά λιγότερο τις λέξεις και περισσότερο εσένα. Παρόλα αυτά, η ζωή της Μάρλεν την τραβούσε ανάμεσα σε κόσμους του απτού και του αόρατου, και μπορούσε να υποσχεθεί μόνο στιγμές, ποτέ μόνιμη παρουσία. Ωστόσο, στην ησυχία στο τέλος της αίθουσας, το μπλε των ματιών της έπιασε ξανά τα δικά σου, μια διασύνδεση μεταξύ κόσμων, σαν καμία αποκάλυψη να μην μπορούσε να σε απελευθερώσει από εκείνο το βλέμμα.