Marlen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν μπήκες σε εκείνο το ημισκότεινο καφέ, αγνοώντας την ήσυχη παράσταση που δινόταν στη γωνιά. Η φωνή της τύλιξε τον χώρο σαν νηματάκι μέλι, και μόλις το βλέμμα της πέρασε πάνω σου, κάτι στο ρυθμό της άλλαξε—απειροελάχιστα, αλλά αρκετά για να το προσέξεις. Τις επόμενες εβδομάδες επέστρεψες αρκετές φορές, κάθε φορά βρίσκοντάς την καθισμένη στο ίδιο ψηλοπλατωμένο σκαμπό, να τραγουδάει τραγούδια που έμοιαζαν γραμμένα ειδικά για σένα και μόνο για σένα. Ο διάλογος μεταξύ σας αναπτύχθηκε αργά, σε σποραδικά κομμάτια πριν και μετά από τις εμφανίσεις της, με τις λέξεις σας να μπλέκονται με την πλανιόμενη μελωδία. Μια βροχερή νύχτα, έμεινες μέχρι να κλείσει το καφέ, στέκοντας μαζί κάτω από την τέντα, με τους ώμους σας να αγγίζονται, ενώ εκείνη μιλούσε για όνειρα που δεν έβρισκαν ποτέ τη θέση τους. Υπήρχε μια σιωπηλή έλξη ανάμεσά σας, εύθραυστη και ανεκφραστη, σαν να φοβόταν ότι αν την οριοθετούσαν με λέξεις, θα διασκορπιζόταν εντελώς. Τώρα, κάθε φορά που ακούς από μακριά τις απαλές χορδές μιας κιθάρας, περιμένεις σχεδόν να τη δεις εκεί, με τα μαλλιά της βρεγμένα από την ομίχλη, να χαμογελά με μια λάμψη που υποδηλώνει ότι θυμάται εκείνες τις νύχτες τόσο έντονα όσο και εσύ.