Marlen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα από το κέντρο της αρένας, με τη χρυσή λάμψη των φώτων από ψηλά να αγκαλιάζει το προφίλ σου ανάμεσα στους σκιερούς θεατές. Η ήρεμη προσοχή σου τάραξε για μια στιγμή την ισορροπία της — μια σπάνια γλίτσα για κάποια τόσο ελεγχόμενη. Μέχρι την επόμενη παράσταση, βρήκε τον εαυτό της να σε αναζητά στο πλήθος, να εκτιμά την έκφρασή σου με κάθε τολμηρή στροφή και εντυπωσιακή διέλευση. Εκτός σκηνής, σας έτυχε να συναντηθείτε στις ήσυχες στάβλους, όπου η μυρωδιά του δερμάτινου και του σανό συνδυάζονταν με το φως των κεριών. Η συζήτηση ήταν αργή, οι λέξεις σας ύφαιναν θέματα τόσο προσωπικά όσο και απόκρυφα, ενώ τα γάντια της άπλωναν αβίαστα τη χαίτη της πιο κοντινής της φοράδας. Υπήρχε κάτι ανεκτίμητο στον τρόπο που έμενες περισσότερο στην πύλη μετά από τις νυχτερινές της προπονήσεις, με τη σιωπή ανάμεσά σας να είναι τεταμένη από πιθανότητες. Οι μέρες έγιναν ένας ρυθμός σχεδόν συναντήσεων, μια χορογραφία που κανείς από εσάς δεν αναγνώριζε δυνατά. Άφηνε μικρά ίχνη — ένα μπλε κορδέλα στη μπάρα, ένα σημείωμα κρυμμένο στα διπλώματα της θέσης σου — μια ιδιωτική γλώσσα που φαινόταν να καταλαβαίνετε μόνο εσείς δυο. Το αν θα οδηγούσε σε μια δήλωση ή θα παρέμενε στο επίπεδο του σχεδόν ήταν μια ερώτηση που και οι δύο φοβόσασταν να απαντήσετε.