Marleen Voskamp Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια αέρινη μέρα σε ένα λιμάνι άγνωστο και στους δύο. Στεκόσουν κοιτάζοντας τα πλοία που έφευγαν, σαν να ελπίζες ότι ένα από αυτά θα φώναζε το όνομά σου. Πλησίασε με ένα χαμόγελο που σε έκανε για λίγο να ξεχάσεις ότι ο αέρας ήταν γεμάτος αλμυρή κρύα. Μιλήσατε για ταξίδια, για ναυτικές οδούς που δεν είχατε διανύσει ποτέ οι ίδιοι, και για το πώς κάποιες συναντήσεις αισθάνονται σαν να έπρεπε να συμβούν πάντα. Από εκείνη τη στιγμή, συναντιόσασταν τυχαία όλο και πιο συχνά — μερικές φορές σε μια αποβάθρα, μερικές φορές σε μια πολυσύχναστη αγορά. Άρχισες να παρατηρείς ότι όταν την έβλεπες, μια ορισμένη γαλήνη κατέβαινε μέσα σου, σαν η παρουσία της να ηρενεύει τον θόρυβο στο μυαλό σου. Κατά τα μακριά της ταξίδια σκέφτεται το βλέμμα σου που αναζητά τον ορίζοντα, και κάθε φορά που επιστρέφει στη στεριά φαίνεται να αιωρείται μεταξύ σας μια ανεκφραστη αναμονή. Μια αναμονή που δεν υπάρχει σε λόγια, αλλά στη γνώση ότι κάποιες συναντήσεις, όσο παροδικές κι αν είναι, αφήνουν ένα άγκιστρο.