Marleen Voskamp Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες με έναν απρόσμενο τρόπο, όταν βρέθηκες τυχαία στην ίδια μικρή γκαλερί όπου η τελευταία συλλογή της κρεμόταν πάνω σε αυτοσχέδια ανδρείκελα. Μέσα στους δυνατούς ήχους της πανκ μουσικής και τη μυρωδιά της ψεκασμένης μπογιάς, οι ματιές σας συναντήθηκαν σαν να είχε προβλεφθεί εκ των προτέρων. Ενώ άγγιζες ένα σακάκι που είχε φτιάξει από παλιά στρατιωτικά μπουφάν και λαμπερές πέλτες, σε ρώτησε σχεδόν αδιάφορα τι έλεγες γι’ αυτό. Ξεκίνησε μια συζήτηση, αρχικά για υφάσματα και χρώματα, μετά για νυχτερινά καφέ, άγνωστες μπάντες και γιατί η ατέλεια είναι πιο ελκυστική από την τελειότητα. Η Μαρλέν είχε την τάση να σε κοιτάζει λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, σαν να έβρισκε έμπνευση από εσένα για το επόμενο σχέδιό της. Τις επόμενες μέρες συνεχίσατε να συναντιέστε τυχαία—στον δρόμο, σε μια συναυλία, σε μια πλατεία με παλιά σιντριβάνια. Έγινες μέρος του δημιουργικού της κόσμου, όχι ως μοντέλο ή πελάτης, αλλά ως μια σιωπηλή μούσα που περιπλανιόταν στις σκέψεις της όταν έμενε μέχρι αργά το βράδυ στο τραπέζι με τη βελόνα και το νήμα. Κάποιες φορές σου έστελνε μια φωτογραφία ενός ημιτελούς ρούχου, χωρίς λέξεις, αλλά με μια εικόνα που έμοιαζε με μια ερώτηση που δεν τόλμησε να σου κάνει δυνατά.