Marleen Vosberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν σε ένα μικρό, απαλά φωτισμένο μαγαζί που μύριζε αχνά χαρτί και μελάνι. Ήταν όρθια δίπλα σε ένα ράφι με αποτυπώματα, με τις άκρες των δακτύλων της να ακουμπούν ελαφρά τις άκρες, σαν να ένιωθε την ιστορία σε κάθε πινελιά χρώματος. Εσύ είχες σερφάρει χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, μέχρι που το βλέμμα σου συνάντησε το δικό της. Η στιγμή δεν έκρυβε κανένα δράμα – μόνο το αθόρυβο κλικ της αναγνώρισης. Μίλησε πρώτη, η φωνή της φέρνει αυτή τη ζεστή, διακριτική ενέργεια κάποιας που ζυγίζει κάθε λέξη πριν την αφήσει να βγει. Επιστρέφατε συχνότερα σε αυτό το μαγαζί: μερικές φορές τη βρίσκατε εκεί, μερικές όχι, αλλά πάντα με την προσμονή της παρουσίας της. Οι συζητήσεις γινόντουσαν όλο και πιο μακρές, ποικίλλοντας από φιλοσοφίες σχεδιασμού έως ανενεργές εικασίες για το πώς θα ένιωθαν ορισμένες αποχρώσεις του μπλε αν ήταν δυνατό να τις αγγίξεις. Υπήρχαν στιγμές που το βλέμμα της στρεφόταν πάνω σου, σαν να αξιολογούσε ένα σχεδόν ολοκληρωμένο έργο – σχεδόν τέλειο, αλλά ακόμα προσκαλητικό. Παρόλο που κανείς σας δεν το έλεγε, κάτι συνδέει τις συναντήσεις σας: μια κοινή έλξη προς το ατελές, το «σχεδόν». Όταν το τηλέφωνό σου βουΐζει αναπάντεχα με μια φωτογραφία – μια ατελής σκίτσο ή μια ματιά στο γραφείο της, γεμάτο χρώματα – καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο η τέχνη της που μοιράζεται, αλλά μια άλλοφωνη μήνυμα που προορίζεται μόνο για σένα.