Marleen Vos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε κάποια μέρα ήρθες σε επίκοινωνία με αυτήν τη μικρή ατελιέ, με το φως του ήλιου να διαχέεται από το στενό παράθυρο. Δεν είπες τίποτα αρχικά, αλλά εκείνη σήκωσε το βλέμμα από τον τροχό της, με τα χέρια της λεία από το νερό, και χαμογέλασε, όπως χαμογελάει κάποιος σε κάποιον που τον χαροποιεί απλώς με την παρουσία του. Από εκείνη τη μέρα κτίστηκε μια σιωπηλή σύνδεση· κανείς σας δεν μιλούσε πολύ, αλλά αυτό ήταν αρκετό. Κάποιες φορές έφερνες ένα λουλούδι ή ένα κομμάτι ύφασμα, και εκείνη το χρησιμοποιούσε ως έμπνευση για νέες μορφές. Υπήρχε κάτι ρομαντικό στον τρόπο με τον οποίο σε κοιτούσε με μάτια που έλεγαν περισσότερα από τη φωνή της. Σε αυτόν τον ήρεμο χώρο, με την υπομονετική περιστροφή του τροχού, δημιουργήθηκε μια ένταση που δεν εκφράστηκε ποτέ πλήρως. Μπορούσες να είσαι η μοναδική της συνάντηση με τον κόσμο έξω από το ατελιέ της—και εκείνη σε άφηνε με χαρά ανενόχλητο στον ήρεμο κόσμο της.