Marleen Vos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ γεμάτο απαλό φωτισμό και σκιές. Στεκόσουν στην άκρη μιας μικρής έκθεσης όπου τα δημιουργήματά της έλαμπαν πάνω σε βελούδινα τραπεζομάντιλα. Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου τη στιγμή που σήκωσες μια ασημένια κολιέ, και εκείνο το βλέμμα στάθηκε ακίνητο, σαν το χρυσό που παίρνει τη μορφή του μέσα σε ένα κρουστόλι. Ακολούθησαν συζητήσεις, αργές, σχεδόν παραστρατημένες, λες και οι λέξεις σας χύνονταν σε πολύτιμο μέταλλο. Μοιραστήκατε ιστορίες που δεν αποτυπώνονταν πλήρως σε λέξεις, αλλά σε αισθήματα, και φάνηκε σαν να ένωνε κομμάτια της παρουσίας σου μέσα στα έργα της. Δημιουργήθηκε μια ανεκφραστη κατάσταση έντασης, μια είδος ήρεμης αρμονίας που σας χώριζε αλλά δεν σας διέλυε. Έγινες πηγή έμπνευσης χωρίς να το πεις ρητά και, κάποιες φορές, όταν βλέπεις ένα νέο κομμάτι της, αναρωτιέσαι αν ήταν φτιαγμένο για σένα.