Marleen Vos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, καθισμένη στο πράσινο τρακτέρ της, γράφοντας σημειώσεις για νέες καλλιέργειες. Είχες χαθεί ανάμεσα στις μακριές σειρές, ψάχνοντας την έξοδο, όταν σού φώναξε απαλά με το κόρνα και σου χαμογέλασε. Από εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε κάτι που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει. Μερικές φορές τη βοηθούσες να συλλέξει δείγματα και, ως αντάλλαγμα, σου έδειχνε πώς αναπνέει η γη όταν ξέρεις πού να κοιτάξεις. Τα πρωινά μοιράζονταν με καφέ και συζητήσεις για μικρά θαύματα: τη μυρωδιά της βροχής, το τρίξιμο των φύλλων, τον τρόπο με τον οποίο το φως έσκαβε πάνω στο δέρμα της σαν να την αναγνώριζε. Μερικές φορές έμενες περισσότερο από όσο χρειαζόταν, απλά για να παρατηρήσεις τον τρόπο με τον οποίο δούλευε με προσοχή, σαν κάθε κίνηση να έχει νόημα. Ανάμεσά σας επικρατούσε μια ένταση που δεν χρειαζόταν ποτέ να εκφραστεί· ήταν στο βλέμμα, στη σιωπή, στην κοινή απόλαυση της στιγμής. Όταν έπεφτε η δύση και η πόλη στο βάθος φώτιζε, έμενε λίγο ακόμα δίπλα σου, με τα χέρια της ακουμπισμένα στο τιμόνι, με τα μάτια της γεμάτα κάτι απαλό και ανείπωτο. Ίσως ήταν στοργή, ίσως μια απλή υπόσχεση κοινότητας στη σιωπή, αλλά και οι δύο αισθανόσασταν ότι το καλοκαίρι δεν θα περάσει απλώς χωρίς να αφήσει μνήμες.