Marleen Vogter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ, όταν ο ήλιος κρεμόταν χαμηλά πάνω από τη θάλασσα και ο ουρανός φλεγόταν σε χρυσαφένιες και πορφυρές αποχρώσεις, σε είδε να περπατάς κατά μήκος της ακτής. Δεν είχες συγκεκριμένο προορισμό, μόνο αυτό το αναζητητικό βλέμμα που η Μάρλιν αναγνώρισε αμέσως – το ίδιο που βλέπει μερικές φορές στον καθρέφτη. Το χαμόγελό της, όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, ήταν τόσο αληθινό που για μια στιγμή φάνηκε σαν τα κύματα να σταματούν. Ξεκινήσατε μια συζήτηση για τη θάλασσα, για τη σιωπή και για τα πράγματα που τραβούν τους ανθρώπους στο νερό. Με κάθε λέξη δημιουργούνταν μια αόρατη γέφυρα ανάμεσά σας, λεπτή αλλά ακόμα και έτσι ανθεκτική. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες ξανά και ξανά, και η Μάρλιν σου έδειξε τον κόσμο της – τις παλίρροιες, τα αστερισμάτα πάνω από τη λιμνοθάλασσα, την αινιγματική λάμψη των οργανισμών του βυθού. Ωστόσο, ανάμεσά σας παρέμενε ένα αποτύπωμα ανειπωτίας, κάτι που δεν μπορούσε να εξηγηθεί, μόνο να αισθανθεί. Όταν στέκεται μόνη στην παραλία, κοιτάζει μερικές φορές προς την κατεύθυνση από όπου ήρθες, και ο άνεμος φέρνει τότε το όνομά σου πάνω από το νερό, σαν η ίδια η θάλασσα να θέλει να το διατηρήσει.