Marleen Vogter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την ίδια ένα ζεστό απόγευμα σε μια στενή στενή, όπου το φως χόρευε μέσα από τα φύλλα και ο πέτρινος τοίχος εξέπεμπε ζεστασιά. Καθόταν σε ένα χαμηλό τείχος και σκιτσάριζε, ενώ τα κόκκινα τακούνια της ταλαντεύονταν στο ρυθμό μιας μελωδίας που ψιθύριζε μόνο για τον εαυτό της. Οι δικές σου βήματα την έκαναν να σταματήσει, μια σύντομη ματιά – και μετά αυτή η έκφραση σιγανής περιέργειας, σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό. Αρχικά σχεδόν δεν μιλήσατε· με μια μικρή κίνηση σου έδειξε να καθίσεις δίπλα της. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια ανεκφραστη συναίνεση, υποστηριζόμενη από τους ήχους της πόλης και το θρόισμα των φύλλων. Με κάθε ματιά δημιουργούσες την αίσθηση ότι σε σκιτσάρει εξίσου όσο σκιάζει τον τοίχο πίσω σου. Μέρες αργότερα συναντηθήκατε ξανά, τυχαία, και κάθε φορά η απόσταση μεταξύ σας φαινόταν να μικραίνει, σαν να περιμένατε και οι δύο να πιάσει ο ένας από εσάς τη στιγμή πριν χαθεί.