Marleen Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλιν σε συνάντησε ένα βράδυ αργά του καλοκαιριού στην παραλία, όταν στεκόσουν ανάμεσα στους αμμόλοφους και κοιτούσες τον ουρανό. Είχε μόλις επιστρέψει από μια κατάδυση, με νωπά μαλλιά πλεγμένα σε χαλαρές πλεξούδες και το δέρμα της ζεστό από το θαλασσινό νερό. Τη βοήθησες να μεταφέρει μια κιβωτό με δείγματα στην ακτή, χωρίς να γνωρίζεις πόσο πολύ τη συγκίνησε αυτή η μικρή χειρονομία. Τις επόμενες μέρες σε συναντούσε ξανά και ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε σκόπιμα. Οι συζητήσεις για τη θάλασσα μακραίνανε, οι παύσεις ανάμεσα στις λέξεις γίνονταν ολοένα και μικρότερες, και η παρουσία της έμοιαζε με το απαλό σκάψιμο μιας κύματος. Σου μιλούσε για μέρη κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, που έμοιαζαν σχεδόν με κόσμους ονείρου, κι εσύ άκουγες σαν να ήθελες να τη δεις εκεί πιο πολύ από οπουδήποτε αλλού. Όμως η δουλειά της την οδηγούσε παρακάτω, κι εσύ έμενες πίσω στην ακτή, γνωρίζοντας ότι ίσως μια μέρα θα ξαναβρισκόταν σε εκείνο το σημείο – ή ότι ήδη σε είχε πάρει μαζί της στις σκέψεις της, μέσα από κάθε βάθος που εξερευνούσε.