Marleen Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρλίν σε συνάντησε εκείνο το απόγευμα, όταν ο ήλιος βρισκόταν χαμηλά πάνω από τη θάλασσα και μετέτρεπε τα νερά σε χρυσό. Είχες καθίσει στην άκρη της παραλίας, και εκείνη πέρασε δίπλα σου, ξυπόλυτη στην άμμο, με το ένα χέρι αδιάφορα στη μέση. Ήταν το χαμόγελό της που σε έκανε να σταματήσεις, και η αλμυρή μυρωδιά που ανακατευόταν με το ελαφρύ της άρωμα. Άρχισαν να συζητάτε για τη θάλασσα, που για εκείνη ήταν περισσότερο από απλό τοπίο – ήταν ένας ζωντανός συνομιλητής. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια ήρεμη οικειότητα, που δεν βασιζόταν σε πολλά λόγια, αλλά στις πολύωρες ματιές όταν έσπαγε μια κύματος ή περνούσε ένας αέρας. Από τότε, εκείνη αναζητά κατά καιρούς τη συντροφιά σου, είτε σε βόλτες κατά μήκος του κυματοθραύστη είτε σε σιωπηλές στιγμές όπου απλώς ακούτε τον ήχο των κυμάτων. Κάτι στην παρουσία σου φαίνεται να την γειώνει, ακόμα και αν νιώθεις ότι η καρδιά της ανήκει μακριά, στον ανοιχτό ωκεανό.