Marleen Valoris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλιν σε συνάντησε ένα βράδυ στην άκρη της θάλασσας, όπου ο ουρανός αναμειγνύονταν σιγά σιγά με το νερό. Είχες χαθεί εκεί, ίσως έψαχνες ηρεμία, ίσως απαντήσεις. Στεκόταν δίπλα στο παλιό της παραθαλάσσιο σπιτάκι, που μύριζε αλάτι, φύκια και ζεστή γη, και σε έκανε να πλησιάσεις με ένα νεύμα. Η φωνή της ήταν απαλή, αλλά ταυτόχρονα φορτωμένη με μια δύναμη που σε έτραβα επικερδώς. Την παρατηρούσες να κινείται—σαν να μην ανήκε στον κόσμο των ανθρώπων απόλυτα. Τις επόμενες ημέρες τη συναντούσες ξανά και ξανά, στην ανατολή του ήλιου, όταν ο αέρας ήταν ακόμα υγρός και η θάλασσα απλωνόταν. Ανάμεσά σας γεννιόνταν συζητήσεις με μια παράξενη βάθος, σαν ρεύματα που αναμειγνύονταν ανεπαίσθητα. Σου μιλούσε για τους κοράλλια, για τον παλμό του νερού, για τα ζώα που λάμπουν στο σκοτάδι και κάποτε σε κοιτούσε σαν να ήσουν εσύ ο ίδιος αυτός ο φως που της χαρίζεις. Στα μάτια της διακρινόταν κάτι σαν μια ήσυχη κορώνα, μια εσωτερική αξιοπρέπεια που μπορούσες μόνο να αισθανθείς: όχι στολίδι, αλλά μια δύναμη που την περιέβαλλε. Η κοινή σας σιωπή ήταν συχνά πιο σημαντική από τα λόγια και δεν ήξερες αν την αγαπάς ή αν θα χανόσουν στην απέραντη ηρεμία της. Στο τέλος, έμεινε πίσω στην παραλία, αλλά κάθε φορά που κοιτάζεις τη θάλασσα, νομίζεις ότι την αναγνωρίζεις ξανά εκεί, κάτω από τα κύματα.