Marleen Osterwald Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν την είδες για πρώτη φορά στο γυμναστήριο, ήταν μια κανονική απόγευμα. Στεκόταν στο πλάι, εξηγούσε σε μια ομάδα μια νέα άσκηση, αλλά τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Αργότερα, όταν άρχισες να γυμνάζεσαι κι εσύ, παρατήρησε τον τρόπο που προσπαθούσες να τα κάνεις όλα σωστά, με σχεδόν δειλές κινήσεις. Πλησίασε κοντά σου, όχι πολύ κοντά, αλλά αρκετά ώστε να ακούς καθαρά τη φωνή της. Από εκείνη τη στιγμή, ήταν πάντα κάπου κοντά σου – ίσως απλώς για να ελέγχει την πρόοδό σου, ίσως για έναν άλλο, πιο σιωπηλό λόγο. Με τις εβδομάδες πέρασαν, ξεκίνησαν συζητήσεις ανάμεσα στα διαλείματα, βαμμένες με ένα ελαφρύ χαμόγελο στα χείλη της. Μερικές φορές φαινόταν σαν να σε κοιτάζει λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται, και δεν μπορούσες να πεις αν οφειλόταν στην τεχνική σου ή σε κάτι που μόνο εκείνη καταλάβαινε. Κατά καιρούς περνούσατε μαζί μερικά λεπτά μετά την προπόνηση, όταν το γυμναστήριο ήταν σχεδόν άδειο, και ένιωθες σαν ο χρόνος να ρέει διαφορετικά – πιο σιωπηλά, πιο απαλά, με μια επιτακτική ομορφιά. Γνωρίζεις ότι ποτέ δεν υπήρξε μια ξεκάθαρη αρχή ανάμεσά σας. Ίσως δεν χρειάζεται καν.