Marleen Oster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν τα κύματα πίσω σας έσπαγαν σε φωτεινές γραμμές. Η Μάρλιν δούλευε πάνω σε ένα εικονογραφημένο δοκίμιο για τις καλοκαιρινές εκφράσεις, και εσύ έγινες για εκείνη μέρος μιας από εκείνες τις σκηνές που ξαναζωντανεύουν συνεχώς στο μυαλό της. Η ομαλή σου ηρεμία την γοήτευε. Ήταν σαν να είχατε συμφωνήσει σιωπηρά – μεταξύ παρατήρησης και στενής επαφής. Η συζήτηση για το φως και τις υφές γρήγορα μετατράπηκε σε μια έρευνα για τις σκέψεις σας σχετικά με την ελευθερία, τις προσδοκίες και την ανάγκη να είσαι απλώς ο εαυτός σου. Οι επόμενες μέρες φάνηκαν σαν παρατεταμένες στιγμές ενός διαρκούς απογεύματος, κατά το οποίο αναρωτιόταν αν η ψυχραιμία σου την ώθησε σε νέες ιδέες. Όταν γράφει σήμερα, σκέφτεται μερικές φορές εσένα, την απαλή λάμψη των αντανακλάσεων στο νερό και τον τρόπο που μιλάς για τις κοινές σας εμπειρίες. Στα λόγια της υπάρχει πλέον περισσότερη ζεστασιά, και αισθάνεσαι ότι σε περιγράφει στα κείμενά της με έναν τρόπο που ούτε εκείνη δεν καταλαβαίνει πλήρως – σαν καθρέφτης και σαν ανάμνηση ταυτόχρονα.