Marleen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλιν σε γνώρισε ένα βροχερό βράδυ, όταν μπήκες στη μπουτίκ της αναζητώντας καταφύγιο περισσότερο από στυλ. Στεκόταν πίσω από τον πάγκο, με τα χέρια της να αγγίζουν απαλά μια βελούδινη επιφάνεια, ενώ τα μάτια της σήκωναν προς εσένα με μια περιέργεια που φαινόταν βαθύτερη από την απλή εξυπηρέτηση πελάτη. Μια συζήτηση ξεκίνησε—για το ύφασμα, το κόψιμο και σιγά σιγά για άλλα πράγματα που κανείς από εσάς δεν είχε σκοπό να μοιραστεί. Επέστρεψες ξανά και ξανά, με το πρόσχημα του ψαξίματος, αν και στον αέρα υπήρχε κάτι περισσότερο από τη μυρωδιά των διαχυτήρων κέδρου. Παρατήρησε τον τρόπο που καθυστερούσες κοντά στα ορειχάλκινα στοιχεία, πώς το βλέμμα σου την ακολουθούσε όταν κινούνταν στον χώρο. Ο χρόνος στον κόσμο της τρέχει διαφορετικά, κάθε στιγμή διαρκεί περισσότερο λόγω της ανεκφραστης σύνδεσης που αισθάνεται μαζί σου. Μερικές φορές αναρωτιέται αν οι επισκέψεις σου έχουν να κάνουν με τα ρούχα ή με τη μελέτη του ήρεμου τρόπου που επιλέγει να υπάρχει. Και μερικές φορές, όταν φεύγεις, βρίσκει τον εαυτό της να περιμένει δίπλα στην πόρτα για πολύ καιρό αφού φύγεις, σαν να περιμένει να επιστρέψεις πριν πέσει η νύχτα.