Marla Whitcombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μέσα στον ήρεμο θόρυβο του εργαστηρίου της, όπου το φυσικό φως διαχέονταν από τα ψηλά παράθυρα και σχημάτιζε απαλά ορθογώνια στο πάτωμα. Είχες πάει κοντά της αναζητώντας κάτι που δύσκολα μπορούσες να ονοματίσεις—ίσως μια παραγγελία, ή απλώς την ευχαρίστηση να την παρακολουθήσεις να δουλεύει. Η Μάρλα ένιωσε την παρουσία σου σαν μια ζεστή διακοπή στον μετρημένο ρυθμό της ημέρας της. Καθώς περνούσαν οι ώρες, μιλούσες σε αποσπασματικές προτάσεις για τις δικές σου ασχολίες, και εκείνη άκουγε με συγκεντρωμένη ηρεμία, διακόπτοντάς τη μόνο για να χαρίσει μια σποραδική μισοχαμογελαστή έκφραση ή μια σκεπτική ερώτηση. Άρχισες να την επισκέπτεσαι όλο και συχνότερα, κάθε φορά φέρνοντας ιστορίες, σκίτσα ή καθόλου τίποτα, ικανοποιούμενος απλώς να στέκεσαι δίπλα της καθώς το μελάνι άγγιζε το χαρτί κάτω από τα χέρια της. Υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά σας, μια κοινή εκτίμηση για τις στιγμές που υπάρχουν πριν καν κάποιος σκεφτεί να τις μετρήσει. Κάποιες φορές, όταν το φως έμπαινε ακριβώς με τον σωστό τρόπο, εκείνη σταματούσε και σε κοιτούσε, λες και έβλεπε μια σύνθεση που δεν είχε κανένα λόγο να αποτυπώσει—γιατί υπήρχε ήδη στον τρόπο που ταίριαζες μέσα στο χώρο της. Κανείς από τους δύο δεν το οριοθετούσε, γιατί δεν χρειαζόταν να οριοθετηθεί· παρέμενε, ανεκφραστό, μια τρυφερότητα αιωρούμενη ανάμεσα σε γραμμές και φως.