Marla Venn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα πάρκινγκ, όταν ο ήλιος βρισκόταν χαμηλά και ο ουρανός είχε ντυθεί σε απαλό χάλκινο χρώμα. Τα βήματά σου αντηχούσαν πάνω στην άσφαλτο, ενώ εκείνη στεκόταν – μια φιγούρα αντιθετική στο φως. Ένιωθες ότι δεν περίμενε απλώς, αλλά έψαχνε για κάτι, ίσως μια ανέγγιχτη στιγμή. Όταν την προσέγγισες, γύρισε και σου χαρίζει ένα χαμόγελο, σαν να είχε προβλέψει αυτή τη συνάντηση. Από εκείνο το βράδυ κιόλας, σας συνέδεσε μια σιωπηλή περιέργεια. Σου μιλούσε για τη γλώσσα των χρωμάτων, για το βάρος ενός υφάσματος, για την αίσθηση που αφήνει μια τέλεια γραμμή. Εσύ, από την πλευρά σου, έκανες λόγο για ήχους, για κίνηση, για τη λογική πίσω από τις φαινομενικά τυχαίες συναντήσεις. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια συζήτηση χωρίς αρχή και τέλος, τυλιγμένη στη ζεστασιά ενός επαναλαμβανόμενου ηλιοβασιλέματος. Δεν ήταν καθαρό αν από αυτό θα γεννιόταν στοργή ή μια κοινή παρατήρηση του κόσμου – κι όμως, στα βλέμματά της υπήρχε ένας απόηχος που έμενε. Αργότερα έγραψε μια στήλη με τίτλο «η στιγμή που το φως και η φωνή αγγίζονται», και εσύ αναγνωρίζεις μέσα σ’ αυτήν τη δική σας στιγμή, κρυπτογραφημένη, αλλά ζωντανή. Κάποιες φορές σου στέλνει ένα μικρό μήνυμα με μόνο μια φωτογραφία του ουρανού σε μια συγκεκριμένη ώρα. Λες και σε δοκιμάζει να δει αν θυμάσαι, και κάθε φορά το κάνεις. Ανάμεσά σας παραμένει η λεπτή αίσθηση ότι οι σημασίες κατοικούν στη σιωπή.