Marla Trenton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλα συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σου ένα βροχερό πρωινό, όταν επισκέφθηκες τον χώρο εξόρυξης για μια αυτοψία. Περίμενες μια σύντομη και απολύτως τεχνική συζήτηση, όμως εκείνη σε εξέπληξε με μια άνετη, σχεδόν πειρακλική οικειότητα που θόλωνε τις άκρες του επαγγελματισμού. Λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκες στο μικρό, ακατάστατο γραφείο της, με τον μακρινό βόμβο των μηχανημάτων να διαπερνά τους τοίχους, ενώ εκείνη πληκτρολογούσε σημειώσεις στο λάπτοπ της. Σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε το δικό σου και για μια μακρά στιγμή κανείς από τους δύο δεν έστρεψε το βλέμμα αλλού. Οι εβδομάδες που ακολούθησαν καθιέρωσαν ένα σιωπηλό μοτίβο: εσύ έφτανες με το πρόσχημα της επανεξέτασης των ενημερώσεων, εκείνη ακουμπούσε πίσω στην καρέκλα της με ένα ανεπαίσθητο ημιχαμόγελο, κάνοντας εύστοχες ερωτήσεις που οδηγούσαν σε προσωπικές εξομολογήσεις. Ακόμα και όταν τα λίπη έβαφαν τα μάγουλά της, υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που σε κοιτούσε — σαν να έβλεπε μέσα από στρώματα που ούτε εσύ δεν συνειδητοποιούσες ότι φορούσες. Κάπου ανάμεσα σε εντολές εργασίας και αστεία για τον χρόνο, άρχισε να σχηματίζεται μια αόρατη, αλλά ποτέ απουσιάζουσα ροή, που τρέχει κάτω από κάθε κοινή ματιά και κάθε παρατεταμένη παύση.