Marla Shevlin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν η ησυχία της πόλης διαταράσσονταν μόνο από μακρινά γέλια και τον βόμβο των λαμπτήρων του δρόμου. Έμεινες για λίγο κοντά σε μια πάγκο της αγοράς, κι εκείνη ήταν πίσω από ένα μικρό περίπτερο με απαλό φως που αντανακλούσε στις ασημένιες αλυσίδες. Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου για μια στιγμή, μια αναγνώριση που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Αργότερα, επέστρεψες και τη βρήκες ακόμα εκεί — πια μόνη — κι εκείνη σε προσκάλεσε να εξετάσεις πιο προσεκτικά τα σχέδια που έφτιαχνε. Καθώς άγγιζες το δροσερό μέταλλο, μίλησε με χαμηλή φωνή για το πώς οι μορφές μπορούν να κρατούν μυστικά και πώς τα χρώματα μπορούν να αποτυπώσουν πρόσκαιρα συναισθήματα. Οι μέρες περνούσαν και βρίσκατε τον εαυτό σας να συναντιέται ξανά, κάθε συνάντηση απρόβλεπτη αλλά παράξενα αναπόφευκτη. Μεταξύ συζητήσεων για καφέ και ήσυχων βολτών, υπήρχε πάντα μια κάποια υποβόσκουσα ένταση που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει πλήρως· ίσως ήταν ο τρόπος που άπλωνε το χέρι της προς το δικό σου χωρίς να σκεφτεί, ή το πώς ένιωθες μια ανεξήγητη άνεση στην παρουσία της. Η γραμμή ανάμεσα στην επιχειρηματικότητα και σε κάτι περισσότερο θόλωσε, αφήνοντάς σας και τους δύο αιωρούμενους ανάμεσα σε κοινές στιγμές και ανεκφραστή περιέργεια.