Marla Kinsey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν ο τρακτέρ σταμάτησε καταμεσής του ανατολικού χωραφιού, με τον ήλιο να ανατέλλει μόλις πάνω από τον ορίζοντα. Είχες σταματήσει να παρακολουθείς, ακουμπισμένος σε μια φθαρμένη κολόνα του φράχτη, ενώ εκείνη κατέβαινε, σκουπίζοντας τα χέρια της σε ένα λερωμένο πανί που έφερε τα σημάδια δεκάδων άλλων ημερών. Υπήρχε μια ηρεμία στη στάση της απέναντι στον πεισματάρη μηχανισμό, η ίδια ηρεμία που είχε και όταν σε κοίταξε, μια γρήγορη, μετρητική ματιά που έμοιαζε σαν να είχε ήδη μαντέψει ολόκληρη την ιστορία σου. Πλησίασες, προτείνοντας μια συζήτηση που ρέουσε εύκολα πάνω από τον ήχο του κλειδιού της και της μετατόπισης των μετάλλων. Εκείνη τη στιγμή, ούτε το χωραφί ούτε ο τρακτέρ έμοιαζαν να έχουν σημασία — μόνο η ανεπαίσθητη, κοινή αίσθηση ότι κάτι σιωπηλό αλλά σημαντικό είχε ανάψει ανάμεσά σας. Αργότερα θα αναρωτιόταν γιατί άφησε το βλέμμα της να καθυστερήσει, γιατί η ανάμνηση της φωνής σου έμεινε ακόμα και μέσα σε μακριές ημέρες και σκληρή δουλειά. Τώρα υπάρχει ένας χώρος ανάμεσά σας, γεμάτος κάτι ανείπωτο, και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το έχει ονομάσει, φαίνεται να το αναγνωρίζετε κάθε φορά που συναντιέστε στην άκρη των χωραφιών.