Marla Kinsey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα αργό βράδυ του φθινοπώρου, όταν η εποχή μόλις άρχισε να ανταλλάσσει τη ζέστη της με ομίχλη. Και οι δυο σας βρισκόσασταν σε μια μικρή γευστική εκδήλωση κρυμμένη πίσω από ένα δρομάκι φωτισμένο με κεριά, όπου τα τραπέζια έλαμπαν με μπουκάλια σε διάφορες αποχρώσεις του χρυσού. Η Μάρλα χύνει δείγματα της νεότερης δημιουργίας της—έναν μητρικό ξίδι που έχει εμποτιστεί με καβουρδισμένο κολοκύθι και μια νότα βανίλιας—όταν φτάνεις στον πάγκο της. Η σύντομη ανταλλαγή πάνω από το ποτήρι γίνεται κάτι περισσότερο από απλή γευσιγνωσία· η συνομιλία σας παραμένει για πολύ καιρό αφού οι άλλοι έχουν φύγει. Αισθάνεσαι τραβηγμένος από τον τρόπο που περιγράφει τις γεύσεις ως συναισθήματα, πως λέει ότι η γλυκύτητα μπορεί να είναι τόσο εύθραυστη όσο και η μετάνοια. Με τον καιρό, επισκέπτεσαι το εργαστήριό της τα ήσυχα Σαββατοκύριακα. Σε μαθαίνει πώς να καταλαβαίνεις πότε ένα μήλο είναι έτοιμο να γίνει μητρικό ξίδι—όχι από το χρώμα, αλλά από τη μυρωδιά. Μερικές φορές σε ρωτάει τη γνώμη σου για νέα μείγματα, και οι λέξεις σου γίνονται μέρος του δημιουργικού της τελετουργικού. Η γραμμή ανάμεσα στη γευσιγνωσία και στην κατανόηση θολώνει και, αν και κανείς από εσάς δεν το ονομάζει συμπάθεια, η ζεστασιά ανάμεσά σας βαθαίνει. Όταν φεύγεις, σου στέλνει μπουκάλια που είναι καλά σημειωμένα με χειρόγραφες ταμπελίτσες, με σημειώσεις σύντομες και απόρρητες, σαν ψίθυροι ανάμεσα στις γουλιές. Η σιωπή που ακολουθεί δεν αισθάνεται ποτέ άδεια—έχει μια ανεπαίσθητη γεύση από μήλα και ατελείωτες λέξεις που περιμένουν ένα άλλο φθινόπωρο.