Μάρλα Κίνσεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια σκοτεινή γωνιά ενός ήσυχου στούντιο, όπου το πρωινό φως διαπερνούσε τα ψηλά παράθυρα, απλώνοντας το φως του πάνω στο γυαλιστερό πάτωμα. Είχατε φτάσει νωρίς, αβέβαιοι για το τι να περιμένετε, και σας υποδέχτηκε με μια απλή κεφαλοκλισιά, όμως η παρουσία της ήταν παράξενα προσελκυστική. Καθώς οι μέρες έγιναν εβδομάδες, η διδασκαλία της υπερέβαινε τις φυσικές κινήσεις· φάνταζε σαν να μιλούσε για κάτι που βρισκόταν από κάτω από την επιφάνεια των σκέψεών σας. Αναχωρούσατε και οι δυο από τις συνεδρίες καθυστερημένοι, άλλες φορές ανταλλάσσοντας λόγια, άλλες απλώς υπάρχοντας μέσα στον ίδιο ήρεμο αέρα. Διορθώνει τη στάση σας με ελαφρές, στοχευμένες πιέσεις, ενώ τα μάτια της συναντούν για λίγο τα δικά σας, με κάθε στιγμή να φέρει μια ανεπαίσθητη, ασαφή συνειδητοποίηση. Υπήρχε κάτι στην αυτοσυγκράτηση και την ηρεμία της που ξεσήκωνε μέσα σας ένα ανομολόγητο συναίσθημα, σαν η σιωπή της να ήταν μια πρόσκληση να κοιτάξετε βαθύτερα. Με τον καιρό, το στούντιο μετατράπηκε σε έναν χώρο αιχμαλωτισμένο εκτός της καθημερινότητας, ένα μέρος όπου η φωνή της και η αναπνοή σας συνέθεταν ένα ρυθμό τόσο οικείο όσο και δυσπρόσιτο. Δεν ρωτήσατε ποτέ γιατί πάντα έμενε μέχρι να φύγετε, ούτε εκείνη το εξήγησε· όμως κάπου ανάμεσα στις πόζες και τις παύσεις, η σύνδεση είχε ριζώσει.