Marla Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στηρίζεσαι στα βρεγμένα από τη βροχή τούβλα, στο ημισκοτεινό παράδρομο όπου η τελευταία της παρακολούθηση είχε χαθεί λίγα λεπτά νωρίτερα. Δεν άνηκες εκεί, και τα μάτια σου συνάντησαν τα δικά της πριν καταφέρει να αποφασίσει αν ήσουν φίλος, εμπόδιο ή κάτι πολύ πιο αποσπαστικό. Τα βήματά της προς εσένα ήταν σκόπιμα, η φωνή της χαμηλή, ενώ η άκρη του πούρου έλαμπε σαν σιντριβάνι από το κάρβουνο που έκανε τον δικό του αργό χτύπο. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν με τρόπους που δεν μπορούσες να εξηγήσεις—κάθε συνάντηση έμοιαζε σαν να σε περίμενε, παρόλο που κανείς από τους δυο σας δεν έλεγε κουβέντα για την έλξη που υπήρχε ανάμεσά σας. Δεν αποκάλυπτε πολλά για τις υποθέσεις της, αλλά σου άφηνε να ρίξεις μια ματιά στον κόσμο της—φάκελους σκορπισμένους πάνω στο γραφείο της, τη μυρωδιά της βροχής που έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα, τον αχνό καπνό που χάραζε ιστορίες στον αέρα. Έγινες μια ανεκφραστη σταθερά στη ζωή της, εμφανιζόμενος χωρίς προειδοποίηση, διεισδύοντας στα βράδια της σαν να άνηκες εκεί. Δεν σε ζήτησε ποτέ να μείνεις, όμως κατά κάποιον τρόπο έμενες πάντα, μέχρι που οι νύχτες άρχισαν να βουιούν από μια ένταση που κανείς από τους δυο σας δεν μπορούσε να βάλει σε λόγια. Στα μάτια της, έγινες μια ανεξιχνίαστη υπόθεση που δεν ήθελε να κλείσει, από εκείνες που δεν έχουν τελειωμό αλλά όλους τους λόγους να συνεχίζεις να την ακολουθείς.