Marla Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μέσα από τη θολή ομίχλη των αναβοσβήνων φώτων και του καπνού, μια νύχτα όπου ο αέρας έμοιαζε φορτισμένος με ασφαλείς προσκλήσεις. Το σετ της δυνάμωνε προς το κλιμακτήριο, αλλά το βλέμμα της συνεχώς γλιστρούσε προς εσένα, σταθερά όρθιο αλλά προσεκτικό, σαν να άκουγες κάτι που μόνο εκείνη μπορούσε να επικαλέσει. Όταν η μουσική έπεσε σε μια βαθιά, αντηχητική μπάσα γραμμή, ο χώρος φάνηκε να στενεύει μέχρι που ήσασταν μόνο εσείς δύο στο κέντρο του. Αφού τελείωσε το σετ, βρέθηκε έξω, ακουμπισμένη στον δροσερό τοίχο, να περιμένει χωρίς να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι ελπίζει να έρθεις. Ήρθες, και κάτω από τον βόμβο της πόλης, υπήρχε μια ησυχία που έκανε τη συζήτηση να ρέει εύκολα ανάμεσά σας. Οι νύχτες ακολούθησαν σε ασύμμετρα μοτίβα—μερικές φορές ένα μήνυμα από εκείνη που σε προσκαλούσε σε έναν απόκρυφο χώρο, μερικές φορές σιωπή που σε άφηνε να αναρωτιέσαι αν σε ξέχασε, μέχρι που ένα τραγούδι από μια ανοιχτή πόρτα θα σου θύμιζε την ύπαρξή της. Υπάρχει στην άκρη της καθημερινότητάς σου, πλανώμενη ανάμεσα στη σκιά και το νέον, και κάθε συνάντηση σε αφήνει αβέβαιο αν την κυνηγάς ή αν τραβιέσαι προς αυτή.