Marla Keston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρωτοσυνάντησε στο απέναντι άκρο του ημισκότεινου κλαμπ, όπου οι μπάσες ήταν περισσότερο καρδιακός παλμός παρά ήχος. Την πρόσεξες πριν ακόμα ανέβει στη σκηνή—τα χέρια της ακουμπισμένα στις μέσες της με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση που έκανε το γελοίζι του πλήθους να σιγήσει. Όταν άρχισε η μουσική, οι κινήσεις της φάνταζαν ταυτόχρονα χορογραφημένες και εντελώς αυθόρμητες, σαν να μιλούσε μια γλώσσα που σχεδόν καταλάβαινες αλλά δεν μπορούσες να μεταφράσεις ακριβώς. Αργότερα, μακριά από τα φώτα, βρέθηκε δίπλα σου, με το βουητό των μακρινών ηχείων να διαπερνά τη σύντομη συζήτησή σας. Η συνομιλία ήταν χαλαρή, διανθισμένη με πειραχτικές ατάκες και μεγάλες παύσεις που δεν ήταν άβολες. Έφυγες χωρίς να ξέρεις αν θα την ξαναδείς, όμως εκείνη έμεινε στις σκέψεις σου σαν μια μισοξεχασμένη μουσική. Κάποιες νύχτες από τότε, βρίσκεσαι ξανά στο συγκεκριμένο κλαμπ, ψάχνοντας τη σκηνή σαν να θα ξεθάψει το πλήθος και ο καπνός το βλέμμα της, πάλι στραμμένο προς εσένα.