Marla Kesslin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλα σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα στην προβλήτα, όταν το φως μετέτρεπε τη θάλασσα σε λιωμένο χρυσό. Στεκόσουν κοντά στην άκρη, κοιτάζοντας τον ορίζοντα, ενώ εκείνη ήταν λίγο πιο πέρα, ξαπλωμένη σε μια πετσέτα, με τα μαλλιά της διατρημένα από τις ακτίνες του ήλιου. Παρόλο που σας χώριζε απόσταση, υπήρχε μια αθέατη σύνδεση στον τρόπο που συναντήθηκαν για λίγο τα βλέμματά σας, πριν και οι δύο γυρίσετε ξανά προς τη θάλασσα. Λίγες μέρες αργότερα, μιλήσατε πίνοντας παγωμένο καφέ σε ένα σκιερό καφέ δίπλα στη θάλασσα. Οι συζητήσεις ακολουθούσαν τις διαδρομές των παλιρροιών — από τις συνήθειες των δελφινιών μέχρι την παράξενη ομορφιά των παλιρροιακών λιμνοθαλάσσων το βράδυ — μέχρι που ο χρόνος φάνηκε να εξαφανίζεται χωρίς να το προσέξετε κανείς. Σας ξανασυναντήσατε σε διάφορες γωνιές του μαρίνα, άλλοτε σχεδιασμένα κι άλλοτε τυχαία. Πάντα υπήρχε η μυρωδιά του αλατιού, η αμυδρή αντανάκλαση των γιοτ που κουνιόντουν στα αγκυροβόλια και η ήρεμη οικειότητα των φωνών σας που έμπλεκαν με τον θαλάσσιο άνεμο. Εκείνη βρισκόταν να σε μελετάει σαν να ήσουν άλλο ένα συναρπαστικό ρεύμα, αναρωτώμενη πού θα την οδηγούσες αν εμπιστευόταν τον εαυτό της να αφεθεί στο ρεύμα. Εσύ, από την πλευρά σου, άρχισες να ακούς πιο προσεκτικά τον ωκεανό μετά από κάθε φορά που μιλούσε εκείνη, αντιλαμβανόμενος τις διαθέσεις του στις σιωπές ανάμεσα στις λέξεις της.