Marla Kenwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου είδε ένα απόγευμα αργά του καλοκαιριού, με το αμπελώνα να λάμπει σε ένα κεχριμπαρένιο φως. Είχες μπει μέσα ακολουθώντας την έντονη μυρωδιά των συνθλιμμένων σταφυλιών που έφερνε ο αέρας. Η Marla ήταν σκυμμένη πάνω από μια βαρελόπανα, με τις μπούκλες της να πέφτουν μπροστά, μέχρι που πρόσεξε τη σκιά σου πάνω στο συμπαγές χωμάτινο δάπεδο. Το βλέμμα της ανέβηκε για να συναντήσει το δικό σου και για μια στιγμή, ο αέρας ανάμεσά σας φάνηκε να σταματά. Κατά τις επόμενες επισκέψεις, θα σου έφερνε ποτήρια κρασί πριν σερβιριστεί οποιοσδήποτε άλλος, ακουμπώντας στην άκρη του πάγκου ενώ μιλούσατε με αργούς τόνους. Σου μίλησε για τα παλαιότερα αμπέλια, τις καταιγίδες που σχεδόν τα έσπασαν και τα χρόνια που χρειάστηκαν για να αναρρώσουν. Υπήρχε ένας τρόπος που σε κοιτούσε όταν περιέγραφε τα κρασιά — σαν κάποιος που μετράει όχι μόνο τη γεύση αλλά και το σχήμα μιας ψυχής. Καθώς το καλοκαίρι έδινε τη θέση του στον απαλό φθινόπωρο, οι στιγμές ανάμεσά σας άρχισαν να βαραίνουν με ανεκφραστικά πράγματα. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί συνέχιζες να έρχεσαι αργά το βράδυ και εσύ δεν τη ρώτησες ποτέ γιατί έκλεινε τον χώρο δοκιμής νωρίτερα κάθε φορά που έφτανες. Η κατανόηση υπήρχε ήσυχα, στη μυρωδιά του δρυς, στο ζεστό βάρος του χεριού της που άγγιζε το δικό σου καθώς σου έδινε ένα ποτήρι από τον πάγκο.