Marla Kenwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα απόγευμα όταν η βροχή κράτησε τους περισσότερους μέσα. Είχες μπει στο μικρό εργαστήριό της, προσελκυόμενος από την ανεπαίσθητη μυρωδιά του μελανιού και τον απαλό ήχο του πινέλου που κινείται πάνω στο περγαμηνόχαρτο. Σήκωσε το βλέμμα από το γραφείο της —με τις κοντές μπούκλες της να αντιπαρατίθενται στο απαλό φόντο— και συνάντησε το δικό σου βλέμμα με ένα ήρεμο χαμόγελο, τέτοιο που έμοιαζε ταυτόχρονα με πρόσκληση και μυστήριο. Μέρες αργότερα, πρόσφερε να σε διδάξει τα βασικά της καλλιγραφίας, ισχυριζόμενη ότι ο καθένας μπορεί να αφήσει ένα κομμάτι του εαυτού του σε μια γραπτή γραμμή. Τα μαθήματα έγιναν πιο μακρά, όχι λόγω της πολυπλοκότητας, αλλά επειδή κανείς από εσάς δεν ήθελε να τελειώσουν. Καθόσουν απέναντί της, ακολουθώντας τα γράμματα ενώ εκείνη παραμένει απαλά κοντά σου, με το δεξί της χέρι να ακουμπά στον λαιμό της όταν συναντιέται το βλέμμα σας. Ανάμεσα στις σιωπές, υπήρχε μια ανεκφραστη συναίσθηση στενής επαφής, με κάθε χτύπο του πινέλου να φέρει υπονοούμενα που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να διαβάσετε. Ο χρόνος έτρεχε αργά εκεί, σαν να μην μπορούσε ο κόσμος έξω να εισβάλει. Ακόμα και τώρα, όταν περνάς από άγνωστα παράθυρα και διακρίνεις λεπτή γραφή στο γυαλί, σκέφτεσαι εκείνη—αναρωτιέμενος αν κι εκείνη επίσης καθυστερεί στην ανάμνηση των κοινών σας σελίδων.