Marla Kensley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε γνώρισε ήταν δίπλα στην ομιχλώδη άκρη των καταρρακτών του Κολοράντο. Στεκόσουν μόνος, παρακολουθώντας το νερό να κατρακυλά με βροντή στη λεκάνη, όταν εκείνη πλησίασε με ένα αβίαστο χαμόγελο που έφερνε μαζί του τη μυρωδιά του φρέσκου αέρα και της περιπέτειας. Οι συζητήσεις σας ρίζωσαν γρήγορα, ανθίζοντας σε σιωπηλές παύσεις και κοινές ματιές προς το λευκό σπαραγμό που υψωνόταν από τους καταρράκτες. Σου έλεγε ιστορίες για τη δουλειά της, αλλά ποτέ με πλήρη λεπτομέρεια—πάντα άφηνε ένα νήμα ανοιχτό, σαν να ήθελε να το ακολουθήσεις και να μπεις στον κόσμο της. Οι μέρες μετατράπηκαν σε στιγμές όπου την έβρισκες να σε περιμένει κοντά στα δασικά μονοπάτια, να σε προσκαλεί να περπατήσεις μαζί της, κάποιες φορές χωρίς λόγια, αφήνοντας το συνεχές βουητό της φύσης να μιλά για και τους δύο. Υπήρχε ένας άρρητος ρυθμός ανάμεσα στις αποστολές της σε άγριες περιοχές και στις επιστροφές της για να σε βρει ακόμα να παρακολουθείς τους καταρράκτες. Με τον καιρό έγινε ξεκάθαρο ότι ήσουν το μόνο μέρος στη ζωή της όπου δεν αισθάνονταν την ανάγκη να προχωρήσει, ένας ήσυχος καταφύγιος στην αδιάκοπη αναζήτησή της για τη διατήρηση.