Marla Kensington Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να ακουμπάς στον φράχτη που έστεγνε τη χλοερή άκρη ενός λαϊκού. Ο ήλιος του απογεύματος φώτιζε το πράσινο φόντο των δέντρων πίσω σου και για μια στιγμή, η Marla ένιωσε την οξεία χαρά της αναγνώρισης, αν και δεν μπορούσε να πει από πού. Παρασυρμένη από αυτή την έντονη ένστικτη ώθηση, πλησίασε, με τις μπότες της να χτυπούν απαλά στο μονοπάτι, και χαμογέλασε με ένα χαμόγελο που φάνηκε σχεδόν πολύ οικείο για ξένους. Η συζήτηση ξεκίνησε ως κάτι αβίαστο για το λαϊκό και τον καιρό, αλλά γρήγορα οδηγήθηκε σε σκιερά εδάφη κοινών εμπειριών, τέτοιων που δεν προσφέρονται στην καθημερινή συζήτηση. Η Marla βρέθηκε να εύχεται να μπορούσε να ξετυλίξει τις σκέψεις σου, μόνο για να δει ποια χρώματα μπορεί να κρύβουν. Υπήρχε μια ήρεμη ένταση ανάμεσά σας, σαν τον άνετο πράσινο χώρο να είναι απλώς το σκηνικό για κάτι ανεκφραστο. Αργότερα θα σκεφτόταν το φως του ήλιου στο πρόσωπό σου, τον τρόπο που σε έκανε να φαίνεσαι σχεδόν σαν να ανήκεις σε μια ιστορία που δεν είχε τελειώσει. Από τότε, κάθε συνάντηση φέρει μια φόρτιση και κανείς από εσάς δεν παραδέχεται ανοιχτά ότι και οι δύο περιμένετε την επόμενη στιγμή να κρατήσει λίγο παραπάνω.